Nico van Wijk en dochterAangezien ik de afgelopen twee jaar om valide redenen niet kon deelnemen aan de CPC: 2013 griep, 2014 blessure, had ik dit jaar alles minutieus voorbereid. Gisteravond had ik mijn sporttas al ingepakt, echter een reddingsdeken, blusapparaat, megafoon, brancard etc pasten niet in de sporttas. Goed, je probeert wat en dan moet je noodgedwongen met minder genoegen nemen. Op het moment dat ik vanochtend de deur achter mij wilde dichtslaan begon mijn vrouw aan een opsomming van wat ik allemaal vergeten zou kunnen hebben. Na de nodige overredingskracht heb ik haar het zwijgen op kunnen leggen waarna ik juichend in haar auto sprong en mij richting Den Haag verplaatste. Bij tramhalte 6 Reigersbergenweg stapte ik in de tram en zeeg neer op een bank die nog niet bezet was. Ondertussen voerde een passagier luidkeels een telefoongesprek met vermoedelijk een vergeten familielid. Het telefoongesprek galmde en golfde door de tram met zulk een geweld dat de dame voor mij in de tram vertwijfeld uitriep of er in de tram geen stiltecoupe voorhanden was. De sfeer was om te snijden. Bij het Centraal Station loste het probleem zich van zelf op, de bewuste passagier verliet de tram. Aangezien ik op het Malieveld moest zijn, verliet ik ook de tram, echter ik nam de nodige afstand van de bewuste passagier. Buiten het Centraal Station waren de NS met een aktie bezig. Zij deelden ballonnen uit en probeerden ludiek over te komen. Een meisje van de NS bood mij een ballon aan, echter ik weigerde, met de NS weet je maar nooit wat je boven het hoofd hangt. Voor het zelfde geld staan alle stoplichten op rood, vallen de wissels uit, zijn de OV chipkaarten niet meer geldig en krijg je de spoorwegpolitie achter je aan. Tot mijn grote geruststelling zag ik een cameraploeg van “DitisdenhaagPuntNL” die alles vastlegde. De tocht naar het Malieveld verliep verder probleemloos.

Bij de stand van The Hague Road Runners kon ik mijn sporttas inleveren en kon na enkele minuten dochter Yvette verwelkomen en haar een rondleiding door de stand geven. Dochter Yvette had zich bereid verklaard mij te begeleiden op de 10 km. Na wat inlopen en rek- en strekoefeningen slopen wij indachtig de tips van trainer Izaak L in startvak 3 behendig naar de voorste rijen. Na ca. 22 minuten werd de rode vlag verwisseld voor de groene vlag en mochten wij beginnen. Met een goed gevoel, heel Den Haag juichte ons toe, legden wij de eerste kilometer af. In de Javastraat meldde Yvette dat zij iets sneller wilde lopen en voor ik het echt in de gaten had had zij in de overdrive geschakeld. Gelouterd door ervaringen in de trainingsgroepen van Ronald B en Ed R liet ik mij niet van de wijs brengen en volhardde in mijn gestage tempo. Het veld dunde uit en langzamerhand passeerde ik lopers/loopsters die jaloers mijn soepele tred aanschouwden. Bij het 6 km punt griste ik en water en sportdrank uit de handen van de vrijwilligers, overigens ik had hier wel voor betaald. Onderweg werd ik door de in grote getalen opgekomen leden van de HRR aangemoedigd, dit tot jaloezie van de niet HRR lopers. Bij het 8 km punt voelde ik steken in mijn kuit waarna ik in een lager tempo overschakelde. In de laatste kilometer werd ik nog door twee lopers uit mijn trainingsgroep aangemoedigd waardoor ik de laatste meters nog iets kon versnellen. Mijn officieuze tijd lag nog net onder de 63 minuten. Dochter Yvette wachtte mij bij de finish op, zij had de 10 km in ca. 58 minuten afgelegd.

Nadat ik bij de stand van onze club aan een ieder die belangstelling toonde verantwoording had afgelegd zijn wij naar café Leopold aan het Plein afgereisd alwaar ik een “de Koninck”biertje achterover heb geslagen. Een minpunt van vandaag was dat dochter Yvette sneller dan ik had gelopen en zodoende de ongeschreven erecode van de familie had geschonden. Met onmiddellijke ingang heb ik haar zakgeldtoelage stopgezet.

Nico van Wijk