Jasmijn Rana (groep Frans Perdijk) deed mee aan de corona-proof Smokkelaarstrail, die dit jaar over twee dagen was verdeeld. Voor haar extra bijzonder, omdat haar oma ietsje verderop nog écht boter had gesmokkeld… De Smokkelaarstrail heet dus niet voor niets zo!

“Mam! Ik doe morgen mee aan de Smokkelaarstrail in Goirle. Herinner ik het me goed dat oma vroeger ook smokkelde?” Mijn oma overleed toen ik nog maar acht was, dus ik ken haar vooral via foto’s, verhalen en vage herinneringen. “Ja dat klopt”, vertelde mijn moeder. Haar moeder en ‘ome Sjef’ smokkelden vroeger boter over de Belgische grens. “Maar”, voegde ze eraan toe, “niet in Goirle hoor, maar bij Alphen”. Goed genoeg, dacht ik. Ik loop de Smokkelaarstrail en zal even stilstaan bij mijn oma en haar broer die hier een gelijksoortige route liepen.

De groep van Frans Perdijk, en vooral de die-hards die op dinsdag samen met de trail-light groep lopen, gaat traditiegetrouw elk jaar gezamenlijk naar de Smokkelaarstrail. Mij was het nog nooit gelukt om mee te gaan, maar dit jaar was het op 20 september 2020 dan eindelijk zover. Tot ieders teleurstelling was trainer Frans er helaas zelf niet bij, omdat hij in deze tijden met koorts toch echt thuis moest blijven volgens de RIVM-richtlijnen. Uiteindelijk vertrokken acht van zijn lopers met mondkapjes in de auto op weg naar Brabant om de duinen om te ruilen voor bospaadjes.

Door de corona-maatregelen was het ook een ander soort evenement dan in voorgaande edities: lopers startten in verschillende timeslots, en wel verdeeld over de zaterdag en zondag. Op Strava zag ik dat lopers van Jolanda’s groep zaterdag al hadden gelopen, en dat de route in plaats van 12,5 nu maar 11 kilometer lang was. De route was aangepast omdat we niet meer zomaar de Belgische grens over mochten. Hoewel we een bordje met ‘Welkom in België’ aan de rand van een veld tegenkwamen, waren we door de corona-regels niet echt welkom bij onze zuiderburen. In de geest van mijn smokkelende oma en ome Sjef hadden we natuurlijk eigenlijk stiekem de grens over moeten gaan, zoals zij ook deden. Maar goed, ondanks dat het geen echte wedstrijd was, was de finishlijn in een mooie tijd halen toch belangrijk.

Jasmijn staat rechts op de foto

In tegenstelling tot eerdere edities was het een stralende, warme dag en waren de bospaadjes aangenaam en zacht, en gelukkig ook niet modderig. We hadden het geluk dat deze zondag een van de laatste zomerdagen in september was. Een perfecte dag voor een informele loop in een inspirerend groene omgeving, met leuke paadjes zonder veel hoogtemeters. Er was geen tijdregistratie, maar kregen wel een mooie medaille als herinnering. Na de loop hebben we op anderhalve meter afstand geborreld op een zonnig terras in hartje Goirle, om de zomer echt goed af te sluiten.

In een jaar waarin zoveel loopevenementen afgelast werden vanwege corona, voelde het als een privilege om dit mee te mogen maken. De volgende loop in de Brabantse trailserie, De Alphense Bergen Trail, staat op 1 november op het programma en lijkt tot nu toe ook door te gaan. In Alphen! Wellicht volg ik dan alsnog mijn oma’s voetstappen over haar smokkelroute.

Jasmijn Rana

Lees meer over de historie van de Smokkelaarstrail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *